Στο Κύκνειο Άσμα

Μνήμη Δημήτρη Ν. Σιώρη

Με εκπλήσσει το κύκνειο άσμα

το πιο φιλήδονο της αποδημίας

εκεί που η φωνή παραδίνει το σώμα

στους ρυθμούς του μηδέν

Με δάκρυα πολλά

αντίο

γλυκιά μελωδία

Στον Φιλόσοφο Εμπεδοκλή

Το ήξερες πως θα πεθάνεις

γι αυτό πυρπολήθηκες πάθος

του αθάνατου . . .

Ω, μάταιο όνειρο, είπε ο Ζήνας

ή, ο μέγιστος νους μέσα στη λάβα

Κι αυτό το μελανό, αυτό το μπλάβο

όπως ο θάνατος,

αυτό το πλησίον τον θάνατο

είπε ο Ζήνας θεόπνευστο;

Είπε τον θάνατο θεόπνευστο;

Μα το Δία! Μα τον Ζήνα!

                          ⁂

Τα θαύματα των λαών

στοιχειωμένα στα πάνδεινα των ανθρώπων

και το πύρινο βήμα

και ο αφόρητος πόνος

και η ίδια παραίσθηση

επιστρέφουν πομπώδη τη συγκλονιστική μαρτυρία:

ποτέ δε γύρισες θεός

                          ⁂

Άσπρος καπνός, κόκκινος άνεμος . . .

Το πύρινο βήμα

και το χνάρι του ανθρώπου

με φλόγες πορείας ατέρμονης

Το σανδάλι σου χρυσό πεταμένο με πέτρες της λάβας

και πέτρες πολύτιμες του χιονιού και της γης

δοκιμάζουν το νούμερο οι γενιές της φωτιάς

του Ηράκλειτου

να πατήσουν στο βήμα σου

Με φωνές της φωτιάς πάλι βρέφος οι φλόγες

Το πρωτόγονο πέλμα στο γύρο του θανάτου

Πάντα φλόγα και χιόνι μιλάει ο τόπος,

ο φιλόσοφος Εμπεδοκλής αφηνίασε!

Με το έτσι θέλω να γίνη θεός

στο έγκατο πυρ

Στη λάβα της Αίτνας

φλεγόμενος!

Εδώ!

Γι αυτό το φως της άνοιξης το μυρωμένο

διέρρηξες τα κατάβαθα και έφερες το χάος

κρυμμένο στη μορφή σου

Ήρθες εδώ

Μπροστά σε όλα στάθηκες και είπες

είμαι εδώ !

Εδώ συνεχίζει τον αέναο κόσμο

η φωτιά και το σώμα

Εδώ το μέλλον πλάθει τη μνήμη

και αρχίζει το δράμα

Όπου να φτάσουμε

εδώ θα σταθούμε

Εδώ αρχίζουν – εδώ επιστρέφουν

οι πορείες του κόσμου

τα φτερά και τα βήματα

Εδώ θα χτυπηθή στην καρδιά

η κραυγή που σε έφερε

                          ⁂

Σφραγίδα δωρεάς το έργο του ανθρώπου

και το στημένο ξόανο στο μέτρημα

των αιώνων

Αιώνες οι λαοί γονάτισαν

και φίλησαν στις χούφτες τους τα άγια χώματα

Και όλοι φορούν το φυλαχτό τους από χώμα

Στο βάθος η προστασία είναι χώμα –

το πλάσμα της Γης από θεούς και δαίμονες

                          ⁂

Μελωδίες ονείρων…

Αποκοιμήθηκες στα σεντόνια του ουρανού

με τα άστρα

Η ιδρωμένη ήβη μύριζε έρωτα στο πλάι σου

και πάνω στο σώμα

Στον ύπνο έβγαλες τα πόδια σου

Έξω απ΄τις άκρες του κόσμου

αγνοώντας το κενό που περπάτησες

έμπειρος υπνοβάτης να φτάσης εδώ

Αιωρήθηκες σε ρεύματα φιλοσοφικά

«το συμφιλείν έφυν» γεννήθηκα να αγαπώ

ή «η φύση αγαπάει να κρύβεται»

ακόμα κρύβεται στο νύχι του αλόγου

εκεί που μπαίνει το καρφί να σταματήση τον πόνο

Αιωρείσαι στο αόριστο με τη χαρά του βρέφους

αα! αα! μπουσουλώντας να φτάσης το τόπι

 και πέφτει απ τα χέρια σου η κουδουνίστρα

των ορίων του ήχου

                          ⁂

Ο έφηβος θα τα μάθη όλα για τον Άτλαντα

Βοηθήστε τον Άτλαντα με τραγούδια

να κρατεί στα χέρια και στους ώμους του

τον ουρανό και τα άστρα

Μόνο ο Άτλαντας μπορεί να κρατήση

όρθιο τον κόσμο και φιλικό

Βοηθήστε τον Άτλαντα με τραγούδια

να κρατεί τον ουρανό και τη Γη

Στις φλόγες της νύχτας στο έρεβος

πλέουν τα πλοία από αμίαντο

και αμηχανίες

Οι πειρατές των ουρανών με μαγνήτες

και ρομπότ

θα κλέψουν τη σύσταση και την περιγραφή

του ακατοίκητου άστρου

Ο μαγικός καθρέφτης μέταλλο

αντάλλαξε τα χέρια με φτερά

τα πόδια με νύχια

με απορρόφηση

Δεν υπάρχει αέρας

δεν ακούστηκε θρήνος

Μόνο ο στρόβιλος κρέμασε την άδεια εικόνα

του μυαλού

στο σημείο μηδέν

Ο δόκτωρ εν ευθυμία πληροφόρησε

τους αναμένοντες στα λιμάνια

Αδιάφορος εκφωνητής είπε απλά

χάθηκαν μέχρι οστέων

Θαυμάστε, διαδώστε την ένδοξη απώλεια

των αστροκυνηγών

Ω, φως γλυκό του ήλιου που φωτίζεις

αστέρια,

ω, έλξη της λαμπερής νύχτας που τραγουδάει

η θάλασσα,

βοηθήστε τον Άτλαντα με τραγούδια

να κρατά γερά τη Γη να μην τηλεκουνιέται

στη διαίσθηση των άστρων

Να μην γίνει η γλώσσα τσόντα

στην ξέφρενη πορεία του πνεύματος

την τραγική και χαώδη

Από την άδεια βάρκα έβγαινε καπνός

αναμμένου τσιγάρου

Η μυρωδιά του καπνού άπλωσε ιστό

στην παλίρροια της σκέψης για τον μεγαλύτερο

πόθο

μετά θάνατο

Η πρόβλεψη του κόλακα και των δακρύων

έφερε ταραχές και περιπέτειες

στο φυσικό φαινόμενο

Στην έλξη των νερών και

στις παλίρροιες

το ποτάμι της θάλασσας πήγαινε και γύριζε –

πήγαινε και γύριζε  

Το ίδιο ποτάμι πήγαινε

και γύριζε,

το ίδιο ταραγμένο ερώτημα:

είναι η ζωή ένας περίπατος που αρχίζει εδώ

και τελειώνει στο θάνατο

ή πήραμε λάθος κατεύθυνση;

Ειρωνικέ μου στο χα, χα ή το χι;

Καλπάζουν στο χάος τα όμορφα άλογα

Πάνω στο χαλινάρι κυλάει ο αφρός και το μίσος

Βοηθήστε τον Άτλαντα με τραγούδια

να κρατεί στα χέρια και τους ώμους του

τον ουρανό με τα άστρα

Και μια αγάπη στην καρδιά

η γήινη ιθαγένεια

Είναι μεγάλη χώρα η Γη!  

Φύτρωσαν μέσα στο αίμα τους

Τρέχοντας έπεσαν στο ποτάμι

Ταξιδεύουν ή χάνονται

στη νοσταλγία της πρώτης ματιάς

Και συ είπες, είμαι εδώ ο τυχόντας

παρών στις συναντήσεις των φιλιών

Εδώ !

Ο Μέγας Αλέξανδρος

Ένας Μέγας ο Μέγας Αλέξανδρος

Ο γιος του Φιλίππου Β της Μακεδονίας

και της Ολυμπιάδας

ο γιος της Παγκόσμιας Ελλάδας

Μέγας στρατηλάτης και εραστής της Ασίας

ο Μέγας Αλέξανδρος το πνεύμα του κόσμου:

όλοι οι λαοί ένας λαός

Δεκατριάχρονος εδάμασε

το αδάμαστο άλογο τον Βουκεφάλα

και ανέβηκε στον Όλυμπο

να κουβεντιάση με τους θεούς

Οι θεοί του είπαν Ασία

όλοι οι λαοί ένας λαός

Στρατηλάτης και εραστής αγάπησε Αφγανιστάν

και Μεσοποταμία, Αίγυπτο, Ινδία και πέρα …

Αλεξάνδρειες πατρίδες χάρισαν στους λαούς

την Ελληνική γλώσσα, τα Ελληνικά αγάλματα

παιάνα και διθύραμβο

Την όλων ελευθερία!

Ελλάδα, Βαβυλώνα, Ασία Σύμπαν

κράτησαν την τελευταία του πνοή

ζωντανή

Ζει !

Ο Μέγας Αλέξανδρος ζει στο πνεύμα του κόσμου

Όλοι οι λαοί ένας λαός

Ανασκαφές

Ανασκαφές να βρούμε τα χαμένα δώρα

και δόξες των αιωνίων εποχών

Όμως το δώρο το μαγευτικό

κανένας δεν το πήρε

μήπως δεν ξέρουν ποιο είναι;

Το δώρο το μαγευτικό που ο θαμμένος

το φωνάζει σώμα του

Πάνω και κάτω Άδωνις …

Ανοίγουν δρόμους και στοές

για την επιστροφή του χρόνου

επιγραφές, νομίσματα, ιδέες και ρυθμοί

Όμορφος ήλιος ανεβάζει ύμνους θριάμβων

αισθήματα και έργα των πλασμάτων της Γης

Το γκρεμισμένο ύψος αναπνέει ουρανό

και πάλλεται περήφανα στην καρδιά

των απογόνων

της φυλής το στερέωμα

Εδώ ο τόπος επιστρέφει

τα πρώτα μας κόκκαλα

Γερά κόκκαλα Γερά αγάλματα

Και τα χρυσά στεφάνια της Βεργίνας

Μυκήνες

Τούτο  το κυκλώπειο παρόν

η πύλη των λεόντων, ω, επισκέπτη

δεν είναι πλάνη αυτό το πέρασμα

Είναι αρχαίος τόπος!

Μεγάλη φύση και ερείπια οι ένδοξες Μυκήνες

Εδώ δε θα χτιστή ποτέ και τίποτα

Εδώ περνάει ο θρύλος

Η προαιώνια ιαχή στη φυλακή μιας τόλμης

                          ⁂

Χαμογελάει και ριγεί

όλο το αρχαίο μέγεθος

Ο ουρανός και η πέτρα

Και τα λιοντάρια δε μιλούν

Ακούνε την προΰπαρξη

στην κορυφαία πτώση τους

Τα πάθη τα ιστορικά

και τα μεγάλα πτώματα

Βαριά κυκλώπεια τείχη

βαριά κυκλώπεια τείχη

ακόμα περιβάλλουν τις γιορτές

σ΄όλες τις κοινωνίες

                          ⁂

Οι όγκοι των αιώνων και ο κάματος

και η γλυκιά πνοή του ανθρώπου

στην πλαστουργία του χαλκού

κινούν εδώ κι είναι παντού

τα πάντοτε παράλληλα

 ο θρίαμβος και ο παιάνας

Η πέτρα των αφορισμών

που κουβαλάνε οι λαοί

και τους συντρίβει

το άγος ο λαμπρός χρυσός

κι η γλώσσα της δολοπλοκίας

κινούν εδώ κι είναι παντού

όταν ο κύκλος γίνεται κραυγή

που γρήγορα σαπαίνει και πεινάει

                          ⁂

Και η παλιά εστία των γενών

σωρός με χώματα και στάχτη

Σκότος πως ήτανε η θάλασσα

και τα καράβια της

Σκότος του ήλιου και του Κένταυρου

Γλυκός παλμός το νεύμα της

και η πρωτόπλαστη

η τωρινή ασύλληπτη η προϊστορική

μητέρα

έξω απ τα ανάχτορα

έξω απ τα ερείπια

χαράζει το άγριο δάκρυ της

τον βάρβαρο βωμό

                          ⁂

Κινούν εδώ και είναι παντού

σύννεφα αναφιλητά

καθώς αρχαίες αστραπές πλέκουν

το φονικό τους δίχτυ

και το απλώνουν ματωμένο να φανή

πιο μέσα από το έθιμο

το νέο προσωπείο

Φριχτά σφαγμένο γένος

γιατί αυτή η κοινωνία των ανθρώπων

εσάλπισε το μεγαλείο με τα όπλα της

και την πειρατική σημαία

                          ⁂

Μεταλλικές σταγόνες στάζουν αίμα του αέρα

βωμοί της ανθρωποθυσίας

εδώ που ζήσαν οι αδάμαστοι

γυναίκες και άντρες

Η τραγική σκηνή

υγρή από τα αίματα

όπως παίχτηκε το έργο του ανθρώπου

φόνος και αρπαγή

Όπως στις πρώτες ναυμαχίες

εναυγάγησε η τρυφερή μητριαρχία

Και πάνω από το φόβο και το έλεος

η συμπαιχνία των καιρών

αθώωσε το μητροκτόνο

Η πληγωμένη φύση κλαίει και ολοφύρεται

κι΄ ο νόμος πατριάρχης

Έτσι η τραγωδία

                          ⁂

Ουράνιο περιδέραιο

έτρωγε το λαιμό της

χρησμός κι αυτός

κάποιου Απόλλωνα

το εκμαγείο

η ταρίχευση

και η μεγάλη σαρκοφάγος

η επώνυμη

η γη της καταγγελίας

«ου το μάταιον είδος»

Αλλά αυταπάτες και πλάνη

να επανέλθης τρύπια διάκριση

φόβος και κατάλυμα

                          ⁂

Ας υποτάχθηκε η μάντισσα

εμέτρησε σωστά τα όπλα

Εμέτρησε λαμπρές μορφές

της τάξης των λεόντων

Ας άλλαξαν τα όπλα τους

άλλο λαιμό και χέρι

έμεινε απαράβατος ο νόμος του χαλκού

Και η ευθεία των ματιών

οι χαλκοφόρες, οι χρυσές, οι ένδοξες Μυκήνες

Πυθία

ΜΝΗΜΗ

Άγγελου Σικελιανού

Και Εύας Πάλμερ

που το 1927 αναβίωσαν

τις Δελφικές Γιορτές

Ποιος θα μαζέψει το μοιραίο:

Ο έρωτας, είπε η Πυθία

                          ⁂

Ωραία κόρη

Κόρη του ήλιου

σαγηνεύει το υποχθόνιο

Μαντεύει με ευσπλαχνία και τρόμο

Αχνίζεται και μαντεύει

Σε τρίποδα ασημένιο και χρυσό

Καίει στους μηρούς της τη σκέψη

                          ⁂

Μαίνεται ο καιρός . . .

Και το έρεβος μπήκε στη γήινη περιπέτεια

να ορκιστούν οι θεοί στους ανθρώπους

Ο Απολλώνιος ιερέας

εραστής πανικόβλητος

ξεστόμισε τη μαντεία

Προσοχή στα φτερά!

Όλοι θέλουν φτερά να πετάξουν

Στις  γλυκειές απολαύσεις

Οργιώδης η φύση

τα γλυκά τους φιλιά

Τα παλλόμενα σώματα

Αχ, εσύ με φτερά παγωνιού

το λαμπερό των χρωμάτων

Αχ, εσύ, εσύ σαν παγώνι

μην πετάς μακριά

τη μαγεία των μύθων

                          ⁂

Η ωραία Πυθία

ενσαρκώνει ιδέες

Στους ατμούς οι αλύτρωτες ώρες,

θύτες και θύματα

Συμμαχεί με ορδές ανεξέλεγκτες –

όπως κάθε εποχή

έχει ορδές ανεξέλεγκτες,

οι ανθρωποφάγοι

και το νερό της Στυγός

αποθηκεύεται για ματωμένες ημέρες

                          ⁂

Η φωτιά και το μάρμαρο . . .

Ο έκπαλγος χρόνος

και « εν οίδα ότι ουδέν οίδα»

και «μηδέν άγαν»

Και εκτός διανο’ιας ο παρόντας θεός

Και η φύση με αριθμούς θερμομέτρων

αναλόγως ελάλησε,

όσα ξέρεις – δεν ξέρεις

χωματένιο μου αίσθημα

τραγικό και ωραίο

μόνο και όταν μιλήση ο ήλιος

θα πη την αλήθεια

                          ⁂

Τρίβεται και μαντεύει . . .

Τρίβει στις χούφτες της

Μορφές σαν το ψωμί

να ταίση νεοσσούς

της γνώσης των μάγων

Και αχνίζει η αφάνεια

Και μυρίζει το αίμα

το κρυφό που χαράζει

η βουή του αέρα

 Η μανία η μάντισσα

Η μαντεία η ζάχαρη

στο ποτήρι του τρόμου

και σχεδόν στο χρησμό

καταφεύγει ο λόγος

Η μαντεία η μάντισσα

φυσαλίδες αχνός

η βροχή του φωτός

Ιστορούν οι ειδήμονες

οι απαρχές των φονιάδων

Και γυρίζει ο κόσμος

το αρχαίο τραγούδι

του ουρανού και της γης

στα μειλίχια υγρά των σωμάτων

                          ⁂

Να υποταχτής στο σχέδιο του πηλού

ω, των μαρμάρων μάντισσα!

Με λυγμούς των υδάτων

στο δάκρυ της πέτρας

το μυθικό των ανθρώπων

Με φλόγες στο στόμα

ταράζει τα σπλάχνα

ο νόμος της δάφνης

                          ⁂

Η Πυθία χορεύει στα οργιώδη

μεσάνυχτα

και παραδίνεται

στους εφιάλτες των Κροίσων

Με αστραπές στον αστράγαλο

άναβε ίσκιους να βρει το θεό

του φωτός

Την τρελαίνουν τα μύρα του Φοίβου

Τα μύρα που καίγονται

να περάση στο αίμα το εύοσμο κύμα

το πικρό παρελθόν του εόντος

Την τρελαίνει η λατρεία του Φοίβου

Πεσμένη τα απίστομα εισπνέει στο θειάφι

τον άχρονο κόσμο

Συλλαβίζει τη νάρκη:

Με το σώμα ξανά αποκτάς πεπρωμένο

Την τρελαίνει το δίλημμα Φοίβος . . .

                            ⁂

Η Πυθία μασάει τα φύλλα της δάφνης

και πίνει την πίκρα των λιμασμένων

καιρών

Δεν υπάρχει τροφή

Δεν υπάρχει νερό

Δεν υπάρχει αγάπη

Ανοίγει το χώμα και πνίγονται στις θάλασσες

τα πλήθη της δίψας

Γενικός πανικός! Ταπεινώνει το φως 

Η κραυγή της γης

που σκοτώνει

Τρέμει και ικετεύει

Απόλλωνα!! Δωδώνη!!

Σώστε την Ευρώπη απ την τοκογλυφία

απ του βάναυσου ταύρου την αρπαγή

Σώστε τους λαούς απ΄την απελπισία

του Σιγκάλεφ

                          ⁂

Μικρό μου πέρασμα

από τούτο τον τόπο . . .

Με βήματα μεγάλα

πάμε στους Δελφούς

να δούμε τι απόμεινε

απ το Μαντείο και τα πλούτη

Όλα τα ταξίδια τελειώνουν εδώ

στον αφαλό του κόσμου

Εδώ στο φυσικό αριστούργημα

στη Δελφική πέτρα

Σ αγκαλιάζω και σε φιλώ

πέτρα Αρχαία!

Δειλινά των Δελφών . . .

Τρυφερά δειλινά του Απόλλωνα

ο καιρός επιστρέφει ευωδιές στον αέρα

Ευωδιάζουν τα αγάλματα

οι τσακισμένοι κίονες, τα μάρμαρα

και όσα απόμειναν

από τις πανωλεθρίες των ανθρώπων

Ο Ηνίοχος των Δελφών

 αυτή η ανάμειξη του χαλκού με τη διάνοια

 αυτό το ωραίο άγαλμα

με τα ωραία μάτια

με τα κομμένα ηνία στα χέρια του

οδηγεί φανταστικά άσπρα άλογα

με φτερά

Με άρμα χρυσό τρέχει με τους αέρες

προς το μέλλον Και  το ύστερο μέλλον

ως μέλλον του ανθρώπου

Ίτε!

                          ⁂

Μέταλλο μεν το τρυφερό

και το σκληρό του αίμα

ιδιόρρυθμο τοπίο οι Δελφοί

Δύσβατες σκέψεις

η συνάντηση θεών και ανθρώπων

Το πυρ της Θέτιδας

πύρωσε νου δυστυχίας

Το βέλος του Φοίβου

στην ανίδεη φτέρνα

έφερε θάνατο

                          ⁂

Γοητεύεις τη σκέψη μου

και σαν φως σε ξέρω

Ευλάβεια προστασία

απρόβλεπτη καταγωγή του ωραίου

Ένα μεγάλο πνεύμα

Ένα πνευματικό μεγαλείο

κάθεται πάνω στην πέτρα των Δελφών

και εμπνέεται

την αρμονία του τόπου

Στις σμιλεμένες πέτρες

υγραίνουν οι δροσιές αρχαίο αίμα

                          ⁂

Αρχαίο κάλλος  . . .

Μοιραίο κάλλος των θεών

να έχει προέλευση

ο πόνος του ανθρώπου

Ο Ανταίος προοίμιο

ανεβαίνει το σθένος

να γεννηθή ο επόμενος

Κουνιούνται τα κλαδιά του ουρανού

βελάζει το υποχθόνιο κοπάδι

Ο εντονότερος χρησμός σαν ίχνος βήματος

πατάει στους αιώνες

Η μία ζωή δε φτάνει